Thailand

13/8/01

Goede vlucht (weg met stortregen!). Half uur te laat weg (05.17 u.) maar maar 10 minuten te laat aangekomen. Ging allemaal heel snel, bijna als eerste bij de immigratiedienst en direct onze rugzakken (sms-je van Peet, Anja en Dara: veel plezier. Heel leuk!). Taxiritje geregeld: 500 baht, binnen een half uur bij het giga-luxe Rembrandt Hotel. Heerlijk: douchen. Nog geen moeite met wakker blijven nu. Buiten word je aan alle kanten taxi’s en tuktuks in gepraat. Nee, zeggen we vriendelijk, we gaan fijn lopen. Oei, toch wel heel groot: Bangkok. De kaartjes die we van het hotel kregen zijn we vergeten. Eerste fout: mee laten lokken in de tuktuk naar “Shopping Mall”. Alleen maar luxe juwelen dus. Lumpini Park was z.g. dicht. Nou we scheurden erlangs en het was één en al bedrijvigheid! Dus we wilden een tuktuk of taxi daar naar toe. Weg van dat idiote “shopping mall”. Helaas, ze willen je alleen brengen als ze je eerst naar de sponsor brengen (mall of café). Gewoon afgekapt en de openbare bus 45 gepakt. (5 baht). Gek park: in foodcourt voor het eerst tussen alleen maar Thai, met stokjes gegeten. Heerlijk en lekker weg van de verkeersherrie en smog! Beetje rondgezworven, ziet er wel leuk uit. Ik (Fem) begin wel wat moe te worden. De kousenband met gegrild kippenvel en noodles met paddenstoelen geven me nog even niet de energie die ik goed kan gebruiken. Flink neusverkouden! Terug gelopen vanaf het Lupini Park naar ’t hotel. Heel stevige tippel. Wel al een beetje in de gaten hoe het met de straten zit. Dan in de “lobbybar” onze welkomstdrank: (vruchten-iets met ijs, lekker fris).

Ca. 13.00 u. Heb Femke naar boven gebracht. Ze wil nu echt proberen even een paar uurtjes te slapen. Zelf ga ik nog even de directe omgeving verkennen maar dit is van korte duur. Buiten enkele kleine restaurantjes is er weinig te beleven en besluit ik mijzelf te trakteren op een ijskoud Thais biertje (zéér lekker) in de lobby van het hotel, van de gelegenheid gebruik makend om de stadskaart van Bangkok nog eens goed te bekijken. Na het tweede biertje begint bij mij nu ook de vermoeidheid toe te slaan en na nog even het zwembad op de vierde verdieping gecheckt te hebben ga ik om 14.30 u. mijzelf naast Fem neervlijen om mijn oogjes, na nu al zoveel indrukken, dicht te doen.

Overigens: na ongeveer over de hele wereld in hotels, motels e.d. te hebben vertoeft is dit toch wel het absolute walhalla: het Rembrandt Hotel. Zeg maar gerust een oase van luxe. Van eigen closethouder en telefoon in de badkamer tot zwembaden op de vierde verdieping. Het is werkelijk te gek voor woorden. We hebben een grote kamer op de twaalfde verdieping (zeer luxe) voorzien van een minibar, waterkoker met thee en koffie, gratis kluis, schitterend grote badkamer met bad en een grandioos uitzicht over Bangkok. Zelf een deur open doen? Ik dacht het niet! Ze lopen hier bijkans met een doekje voor je om te zorgen dat je voetzolen niet smerig worden (en dit bedoel ik niet als minderwaardig). Je word hier bijna alleen aangesproken als “sir”of “ma’am”of “my lady”, kortom we worden als Royalty behandeld.

20.15 u. Thaise rijsttafel in T.L. gelegenheid: springroles/ingelegde shrimp/garlic-basil-pork/ fried shrimp in currypaste/ kip-chili-kousenband-garlic met fried rice en saus-standaard. Singha bier erbij. We willen niet anders meer! (F. 24,- incl. bier!).

14/8/01

Grandioos ontbeten: alles d’rop en d’ran en nog geen last van de ingewanden.

Veel gezien! Met de sky-train naar de Chao Phaya rivier (ideaal!) en dan met de expressboot naar Wat Pra Kheo. Heel mooi en vol goud en een soort mozaïek. Hierin staat de Boeddha van smaragd, maar het bouwwerk op zich is al ontzettend mooi. Ook het koninklijk paleis is op dit terrein. Lopend is het prima te doen naar Wat Po. Hier ligt een 30 meter lange (blad) gouden Boeddha, nu helemaal in de steigers. In feite zouden we ook nog naar Wat Arun, aan de overkant van de rivier, maar overdaad schaadt heb ik wel eens gehoord (bij Wat Po hebben we ongeveer 100 Boeddha-beelden gezien………..).

Nog wat verder lopend kom je dan bij Chinatown. GAAF!! Echt hutje-mutje-op-een-krukje verkopen ze hier vooral eten,  wierook en bloemenslingers. Iedereen doet er iets (slingers rijgen, á la minuut wokken, of hele bergen chili pepers van steeltjes ontdoen). Heerlijke geuren van kruiden, eten en wierook. Ik durfde de traditionele viskoekjes aan: LOVELY! en alles uit een zakje natuurlijk, zelfs cola! Moest er wel even aan denken om het zakje met links vast te houden en te eten met rechts. Ook de kledingregels hebben we keurig aangehouden: Hen lange broek, ik rok tot over de knietjes en beiden dichte schoenen. Wat we echter nog niet wisten, is dat je bij de tempels ook geen genegenheid mag tonen tegen elkaar (wij zaten natuurlijk allang weer te zoenen….. mag dat? nee dus!). Met één of andere longtailboot, die we privé afhuurden, zijn we door de klongs gevaren. Hier zie je de achterkanten van de van de soms hele dure en vaak hele arme huisjes. Je krijgt een aardig beeld hoe de mensen hier leven. Wat me opvalt is dat, ook al hebben ze een krot van hier tot Tokio, ze proberen het toch heel gezellig te maken met veel planten en tierelantijntjes. Eenmaal weer op de grote rivier dacht onze kapitein dat we op de Duitse autobahn zaten: dat ding ging wel 150 km./u!.

Vervolgens hadden we onze zinnen gezet op het alvast regelen van de tickets voor de nachttrein naar Chang Mai. Van te voren hadden we het idee opgevat om dat op het treinstation te doen (Hua Lampong). Wederom met handen en voeten gebarend de juiste bus te pakken gekregen gingen we voor het vorstelijke bedrag van 8 baht (= 50 ct.) p.p. op weg. Nadat we vlak bij het station waren uitgestapt werden we net voor het station aangehouden door een jongedame die in haar beste Engels (en dat wil je echt niet horen) ons wist te overtuigen dat kleine reisbureautje in te gaan. En dat was het begin van een aflevering van: “the comedy capers”. Nadat alles was geregeld op papier, moest er nog betaald worden. Hoewel ik van te voren had gevraagd of ik met Visa kon betalen bleek dat de “slipsheet” op was. Dus of we even contant wilden betalen? Daar we dat bedrag niet op zak hadden probeerden de Thaise heren ons te leren hoe de acceptatie van Visa in Thailand gebruikelijk is: ze accepteerden wel Visa maar dan liepen ze even mee naar de Visa-pinautomaat ons proberend te overtuigen dat ze het geld al hadden voorgeschoten. Wat de heren niet wisten is dat wij nooit pinnen met Visa (en überhaupt ook de pincode niet weten) omdat dit vreselijk ongunstig is. Stug volhoudend en ons van pinmachine naar pinmachine slepend (en in woord en gebaar duidelijk makend hoe zielig ze wel waren) waren we het op dat moment zat. En wat gebeurde er toen? Het kon allemaal wel! Opeens! Zo maar! Op het station! Alleen was dit een ramp voor ze want nu kregen ze pas hun centjes…… de volgende dag! Gelukkig hebben we voet bij stuk gehouden. Dat hadden we na 2 dagen Bangkok al snel geleerd.

Eenmaal buiten hoosde het. Na een stief kwartiertje wachten waagden we een poging en vonden we weer een bus(de verkeerde dus). Snel overstappend op een andere zaten we in ieder geval even droog.  De busconducteur maakte ons (in zijn beste Engels, ahum) duidelijk waar we eruit moesten voor de skytrain die ons vlak bij het hotel brengt. Rennend door de regen bereikten we deze halte en konden we naar ons hotel. Toen we uitstapten was het (gelukkig) weer droog en kunnen we nu al zeggen (hoewel de dag nog niet om is) dat vandaag een groot succes is geweest.

Helaas waren we een beetje te laat om nog geld te wisselen. Bij het hotel was de koers nu niet echt gunstig. We hadden nog 110 baht, zo’n F. 6,- dus. Jemig, geen avondeten denk je dan….. Mooi niet: voor F 3,- p.p. hebben we gegeten en gedronken, en lekker ook! Dat kan allemaal hier!

15/8/01

Tot 14.00 u. lekker bij de pool gelegen. Als de wind wegvalt heb je die pool echt wel nodig om af te koelen. Met skytrain en expressboot weer de “bekende route” genomen en het koningsplein (Sanam Luang) gezien. Dit zou vol staan maar dat viel allemaal wel mee. Wel wat handlezers. Op zoek naar Kao San Road, shopping voor zilver. Leuk vol straatje met winkeltjes, bars en questhouses. Mooie armband (ook voor Nico) en oorbellen gekocht. Voor weinig. Wat ook opvalt zijn weer de vele karretjes en kraampjes aan de straat waar je gewoon heel goed kunt eten. Dus met even snacken tussendoor” hebben we (vooral Femke) geen moeite. Nu is het tijd om op zoek te gaan naar hetgeen ik heel graag wil zien: het Thai-boksen in het Ratchadamnoen Thaiboxing stadium. We hebben even tijd nodig om het te vinden maar na veel vragen komen we er uiteindelijk. Natuurlijk wordt er weer geprobeerd ons de duurste kaarten aan te smeren, maar wij hebben onze zinnen gezet op de goedkoopste kaartjes (230 baht, de duurste zijn 1000 baht) op de bovenste ring, tussen het gewone, helemaal gek van gokken-de volk. Volgens de kaartverkopers op straat is dat niet mogelijk (uitverkocht) maar eenmaal aan de kassa blijkt het geen probleem. Eenmaal binnen is het rustig maar naarmate de wedstrijden voorbij gaan komen er meer en meer (voornamelijk Thaise) mensen bij. Het is precies zoals ik het me had voorgesteld: driftig gokkende Thaise mannetjes opeengepakt n.b. achter een hekwerk. We worden tot 2 keer toe weggebonjourd, maar de derde keer vinden we het wel mooi en blijven lekker zitten waar we zitten. Na een uur of twee vinden we het wel mooi en lopen we terug naar de Khao San Road. We hebben honger en laten voor ons wat noodles met groente klaarmaken en we kopen er een spiesje met vlees bij (weer zeer smakelijk). Het is hier heel erg druk en we besluiten hier even lekker te terrassen (heel wat biertjes gedronken). Het is schitterend om hier de mensen te bekijken. Tegen 11 uur nemen we, na stevig afdingen, een taxi terug. Flinke rit en maar 100 baht betalen (F. 6,-). Bij het hotel aangekomen besluiten we nog iets te drinken bij een restaurantje aan de overkant (Chili House) en Fem neemt nog wat “Fried Rice”. Tegen half 1 stappen we, weer voldaan, in bed.

16/8/01

Vanochtend kalmpjes aan uitgecheckt (snel op de kamer
nog even van de misschien voorlopig wel laatste luxe
gebruik gemaakt: Ally Mc. Beal op t.v. en scheren voor
de spiegelwand). Beetje bewolkt dus dan maar ff naar
Siam Shopping Centre. Niet voor de modale Thai,
deze Esprit- en nog veel duurdere merken winkels. We
gaan op zoek naar een terras. Hebben ze hier niet! geen wonder eigenlijk met die smog hier, en de herrie. Opvallend hier is trouwens dat de vrouwen (die met hun iele lijfjes beter omschreven kunnen worden als meisjes) allemaal op plateauzolen lopen, waarschijnlijk om hun lengte te compenseren (bij ons reeds lang uit de mode). En dat ze er zo keurig uitzien, mannen ook hoor. Welgeteld misschien één of twee hoeren gezien. We zijn dan ook niet naar Pat Pong geweest.

Poeh, al 6 dagen verheiratet!

17.40 u. Met onze echte bakpackerslook misstaan we zeer zeker niet op het Hua Lu Angor Station.

Klaar voor de reis naar Chang Mai, zoals vele anderen met ons. Voor F. 2,- (30 baht) p.p. weer uitstekend gegeten op dit treinstation. De trein zelf heeft 1 uur vertraging (ach, wij zijn de N.S. gewend) maar is erg grappig en de moeite waard! Eigen hokje met bed en wastafel en airco en ven. Piesen, poepen en roken doe je aan het einde van de wagon. Na 5 minuutjes rijd je langs de sloppenwijken van Bangkok. Zo ongeveer tegen de trein aangebouwd zijn de van golfplaten in elkaar geflanste krotjes. Heel bizar.

22.30 u. Een “mannetje” komt onze bedden opmaken, keurig netjes! (Boven elkaar).

17/8/01

08.00 u. Geslapen hebben we beiden zeer slecht. De
trein ruist nou ook niet echt geruisloos over het
spoor. Maar goed, we hebben het gehad. Op naar ons
volgende avontuur: Chiang Mai.

Voor we het treinstation uit waren werd ons al ca.
100 x gevraagd of we tuktuk of taxi wilden. Maar
helaas voor de heren: ten eerste gingen we eerst
ontbijten met gebakken rijst en ten tweede heb je
hier goedkope opstaptaxi’s. Als er al mensen
inzitten en jouw adresje ligt op de rit, dan is het maar 8 baht. Anders 10 of 15.

Het Chatree is sober en schoon qua kamers en heeft een leuk zwembad. Eerst maar
lekker een duik nemen en een beetje bij-luieren na die trein nacht. Veel Nederlanders hier. Chiang Mai is 100% anders dan Bangkok, veel gemoedelijker en kleiner. Op de grotere wegen is het echter wel ook zo’n chaos. We zijn gaan lopen in de middag, we hoopten dat de zon wat minder zou zijn. Nou, een heel klein beetje dan. Het zou hier in het noorden zgn. überhaupt wat koeler zijn dan in Centraal Thailand. Poeh, dat valt vies tegen (of het is gewoon toevallig een heel mooie dag). We hebben kraampjes gekeken op de bekende night-market en gegeten op het foodcourt. De koopwaar is veel van hetzelfde. Er zitten wel mooie spullen tussen zoals “perkamenten lampionnen” en wat Chinese kledij. Maar ook al ding je heel stevig af, je betaalt so wie so veel. Alleen dus maar een regenponcho voor Hen gekocht. Noodzakelijk voor de 2-daagse jungle-trek die we zondag gaan doen. De rest van de benodigdheden huren we van N.B.B.S. Verder zijn we vanavond vroeg te bed om de slapeloze nacht in de trein in te halen.

18/8/01

Vanochtend om ong. 7.00 u. opgestaan. We
hebben een wandeling op het programma staan
(uit een boekje over Thailand opgedoken).  In het restaurant van het Chatree
Questhouse drinken we een kopje koffie om ons daarna om een uur of 8 weg te
laten brengen naar het startpunt van de wandeling: de Muang Mai Market aan de Menam Ping Rivier.

Één ding wordt ons al heel snel duidelijk: dit is geen toeristenmarkt en we trekken als enige buitenlanders al snel veel bekijks. Net als Chinatown in Bangkok is het er een komen en gaan van tuktuks met allerlei soorten waar voor de vele kraampjes: van verse vis (levend en wel) tot allerhande groenten, van groente tot fruit, kruiden en nog zo veel meer. Fem koopt een pakje zoete wafels voor ontbijt en genietend en fotograferend banen we ons een weg door de vele straatjes en overdekte halletjes. Zo komen we bij de Warorot Market. Een soortgelijk tafereel, minder druk maar niet minder indrukwekkend. We slaan rechtsaf de Tapae Road in en ontdekken al snel twee mega grote Nagaslangen (al eerder gezien vanuit de taxi) welke de toegang markeren naar een klooster (Wat Saen Fang), nauwelijks zichtbaar vanaf de weg maar heel erg mooi. Waar onze route zou moeten eindigen bij Tapae Gate gaan we nog een stukje verder: we gaan de poort door om nog een aantal Wat-tempels te bezichtigen.  We zien er tientallen maar de twee waarvoor we komen (Wat Chedi Luang en Wat Phra Sing) zijn wel de indrukwekkendste. De eerste is echt een ruïne (verwoest in de zestiende eeuw) maar toch heel anders dan de andere tempels. Wat Phra Sing wordt voor een groot deel gerestaureerd. Alleen het grootste gebouw staat niet in de steigers en is ontzettend mooi. We besluiten hierna maar eens wat te gaan eten. Daar Fem nog vol zit van de wafels neem ik een echte Thaise Noodlesoep die ik zelf lekker pittig maak. Na de soep koopt Fem nog iets zoetigs met kokos, gewikkeld in bananenblad en gaan we terug naar het questhouse om nog lekker bij het zwembad te gaan liggen (het is nu 11.30 u.).

Als we ’s avonds weer trek krijgen, nemen we ons voor om eerst nog even de treintickets voor dinsdag te regelen, om daarna te gaan eten bij “The Gallery”. Chiang Mai is heel rijk aan reisbureautjes, dus lopen we er een paar binnen. Ze kunnen er alles voor je regelen, behalve treintickets. Anders dan in Bangkok….. Toch maar even naar het station hiervoor. Ook hier zijn ze weer niet dol op Visa, of het apparaat is echt blocking?

Stevige tippel gemaakt en uiteindelijk aangekomen bij The Gallery. Een zeventiende eeuws teakhouten huis (antiek) met een restaurant (Thais) en een galerij deel vól met mooie en grappige snuisterijen. Het eten is wederom heerlijk (beiden een rode-curry gerecht) alleen haal je hier in Thailand wel snel de prijzen uit zijn verband! Op straat en in een foodcourt eet je heerlijk voor ong. 25 baht (F. 1,50) en dan vind je 70 baht voor een hoofdgerecht in een restaurant al snel duur, terwijl dat dus maar F. 4,- is, waar je heerlijk van eet….  Af en toe dus even de knop om!

Alles ingepakt voor de check-out en op tijd naar bed (Fallen was op het lokale net, nagesynchoniseerd in het Thai, niet om aan te horen!) i.v.m. de jungle-trek van morgen en overmorgen.

19/8/01

Uitgecheckt en om 8.15 u. opgehaald voor de 2-daagse jungletrek. Het lijkt erop dat we met zijn tweeën een privé tour krijgen in een variant van de rode pick-ups. Echter….. 15 minuten van het hotel rijdt onze pick-up een gloedjenieuwe Mercedes aan de zijkant in de prak! Niemand is gewond maar al snel wordt duidelijk dat de tour als gepland niet door kan gaan. Na 1000 x “Xluse me” en “sorry” en “maybe you can go with other peoper tomorrow”, gaan we uiteindelijk weer terug naar het hotel en het VIENG bureau, waar we opperen dat we de 1-daagse tour morgen doen omdat we nu eenmaal niet willen dat onze treinreis in gevaar komt. No risk! Vieng probeert nog wat zodat ze minder geld terug hoeven te geven, maar we leggen uit dat deze tour en vakantie precies gepland is en dat tijd ons grootste verlies is. Als tegemoetkoming krijgen we een “Kantoke” diner aangeboden (traditioneel Thais eten  en dansen, we worden om 19.00 u. opgehaald, hopelijk heeft deze chauffeur wél zijn rijbewijs… het schijnt n.l. dat ze hier regelmatig zonder rijden!!).

Omdat we onze tijd toch zo nuttig mogelijk willen besteden (en ook moeten wil je alles zien en doen) gaan we, nadat we onze rugzakken weer op dezelfde kamer 206 hebben teruggezet, op pad naar Wat Phra Sing, alwaar bij voldoende mensen pick-ups naar “Wat Phra tat Doi Suthep” gaan. Nadat we met een aardige Engelse jongen en de pick-up chauf een prijs zijn overeengekomen, gingen we de stad uit en bergopwaarts. Behoorlijk bergopwaarts wel te verstaan! Op een uitzichtpunt op vier-vijfde van de berg kun je Chiang Mai heel mooi overzien. Eenmaal bij de “wat” aangekomen klimmen we de 300 treden op (het schijnt dat als je dit 3 x doet zonder onderbrekingen, je verzekerd kunt zijn van een zorgeloos bestaan, wij hijgen al na 1 x!), die aan beide zijden omgeven wordt door 2 prachtige ge-mozaïekte naga-slangen. Boven huren we een mooie sarong en bekijken we de tempel. Hij is heel mooi en hangt vol met klokkenspelen (waar op staat: “don’t touch” maar waar niemand zich iets van aantrekt, dus dat geeft een mooi kabaal!) en een mega-gong en mega-trommel. Op de terugweg worden we weer langs zilverfabriek en lakwerk fabriek gebracht, maar we geven te kennen dat we daar geen trek in hebben. Duidelijk zijn helpt hier wel. In de oude stadskern genieten we in één of ander aftands restaurantje van een fantastische curry-noodle soep, waarna we al het zweet van ons af plonsen in het zwembad.

Overigens, die stadskern waar ik het net over had, is heel grappig omgeven door de stadswallen (waar nog enkele stukken van overeind staan) en water, die een heel precies vierkant vormen. Op de Doi Suthep berg echter zagen we dat Chiang Mai heel veel uitgestrekter is dan dit vierkantje. De stad staat echt volgebouwd met “Wat’s” (tempels), je struikelt er haast over zodat we Chiang Mai omgedoopt hebben tot “watjesstad”.

Tegen vijven gaan we naar onze kamer om ons wat op te knappen in afwachting van ons door Vieng-travel aangeboden “Kantokediner”. Om 7 uur worden we opgehaald om te dineren terwijl we kunnen genieten van een show bestaande uit Thaise muziek en dans. Het moet gezegd: het eten is heerlijk en zeker niet te weinig (= onbeperkt!) en hoewel één en ander zeer zeker is opgezet uit commercieel oogpunt is het zeer de moeite waard (op de drankjes na). Tijdens het eten wordt het eerste deel van de voorstelling opgevoerd: heel mooie diverse soorten Thaise dansen en als afsluiting een “messenartieste”. Na het meer dan riante diner, bestaande uit 6 á 7 verschillende Thaise gerechten met 2 soorten rijst (o.a. “sticky rice”) wordt ons verzocht buiten plaats te nemen om een demonstratie te krijgen van originele “Hilltribe dansen/rituelen”. Aan het einde van deze zit begint de vermoeidheid al parten te spelen en gaan we met de bus wederom naar het hotel, waar we onze bloemenkransen (gekregen bij het diner) afdoen en ons klaarmaken om te bed te gaan. Ik kijk nog wat American Football (sport is hier so wie so bijna 24 uur per dag) maar tegen twaalven gaat ook bij mij, letterlijk, het licht uit. Fem is dan al in diepe slaap.

20/8/01

De wekker gaat weer vroeg vandaag. Wat een 2-daagse trek
had moeten worden wordt dus een 1-daagse tour. We gaan
lekker samen ontbijten en worden iets later dan gepland
opgehaald (8.15 u. i.p.v. 8.00 u.). Nadat we verschillende
hotels zijn afgereden om andere deelnemers op te halen,
begint onze trip naar de olifantenshow )ca. 45 min. rijden
ten noorden van Chiang Mai. Eenmaal aangekomen worden we
direct in de eerste show gestort. Het optreden van de
olifanten die diverse werkzaamheden doen is heel leuk om te
zien, maar al snel verzand één en ander in dansende en
voetballende olifanten en zelf vind ik dit geen vermaak)
maar zo om me heen te horen vinden sommige mensen dit leuk. Veel leuker is de tweede show, die eigenlijk geen show is. De olifanten gaan lekker badderen in de rivier en duidelijk is te zien dat ze hier heel veel plezier in hebben, zeker als je naar het kleinste olifantje kijkt. Vervolgens worden we in de gelegenheid gesteld om zelf mee te rijden en dit is een hele aparte ervaring, zeker ook gezien het landschap waarin we vertoeven: het is groen, groen en nog eens groen. Jungle wordt afgewisseld met rijstvelden en halfwilde olifantjes. Echt de moeite waard. Na een wandeling van ong. 3 kwartier worden we afgezet bij een Lisu-dorp (één van de vele hill-tribe volken in dit gebied). Hoewel leuk opgezet toch weer té toeristisch en we kopen dan ook niets. We worden met os en wagen naar de lunch vervoerd (geen pretje voor mensen met een slechte rug). Lunch is Thais in buffetvorm en (wen er nu maar aan) voortreffelijk. Deze excursie is trouwens, in tegenstelling tot de eerder geplande 2-daagse, geen privé tour. Dit vinden we zeker niet erg want dan lult de gids die geen Engels kent tenminste niet de hele tijd alleen tegen ons aan! (Deze gids, Ms. Krab kan trouwens wel behoorlijk Engels).  We toeren met 3 Japanners, 3 Dubai-ers en 2 UK-ers (aardig meisje en man, zij is haar vriend nagereisd die in Bangkok 9 maanden lesgeeft, hij is hier voor zaken). Na de lunch gaan we naar een extra ingelaste “snakeshow”, omdat de “Dubai-peoper” daar al kaartjes voor hadden (?). Heel toeristisch wederom maar best grappig om te zien. De commentator blèrde continu: “you be carefull” door “the final countdown” heen…  Als laatste bezochten we een orchideeën kwekerij en vlinder farm. Ms. Krab legde kort uit hoe de orchidee gekweekt wordt waarna we mochten rondkijken tussen de echt schitterende soorten. Om de vlindertuin hebben we erg gelachen. We zagen er n.l. maar 3!! De rest was zeker met koffiepauze of zo. Wat ik trouwens het meest enge vond van deze trip sla ik hierin over: Na easy-going bamboe-raften (door schitterend natuurgebied) joeg een “vogelspin look-a-like” ons echt de stuipen op het lijf! (en er liep een dunne versie over mijn voet!).

21/8/01

Zijn trouwens gisteravond weer wezen eten in de foodcourt “Galare” waarna we daar heel lang zijn blijven zitten om naar al die lelijke mensen te kijken (en dat kan daar heel goed met dat T.L. licht). Weer voerden ze er een show op van traditioneel Thaise dansen en klederdracht. Opeens viel ons de toch wel regelmatig verschijnende travo”s en homo’s en ingehuurde hoeren op. Haast voor het eerst, maar niet vreemd want rondom de night-bazaar liggen de hoerenbars. Het daadwerkelijke homo-paradijs ligt een heel stuk verderop. In het magazine: “What’s on in Chiang Mai” wordt hiervoor druk geadverteerd: “Torpedoclub”, “Man-male massage” en “Sparoma”. We houden het wel bij de foodcourt.

Vanochtend na het ontbijt uitgecheckt bij Chatree en op zoek gegaan naar die ene “niet-louche en ranzig uitziende” massagesalon. We vonden er één, maar wat we wilden (een half uur neck and back) kon ineens weer niet, behalve als we er een kwartier bijnamen (á 100 baht, terwijl wij die van 150 baht wilden). De Thai zijn wel mensen die graag zoveel mogelijk aan je verdienen, want overal zit wat achter! (bij velen althans). Terug in het hotel zagen we een advertentie van een soortgelijk massagecentrum, teven opleiding. Wij weer op pad, met de riksja dit keer (heel comfortabel en je ziet een hoop!). Bij aankomst oogt één en ander in ieder geval professioneel. We hebben hier in ieder geval te maken met een echte massagesalon (de meeste salons bestaan ook nog een keer uit een reisbureau en internetcafé). Samen worden we naar een “tweepersoonskamer” gedirigeerd en al snel krijgt de lach de overhand: we moeten een soort van Hare Krishna-achtige wikkelbroek aan en Femke krijgt nog een vaag hemdje aan. Maar, het moet gezegd, het uur wat volgt is dan ook helemaal fantastisch. Er wordt ons verzocht op onze rug te gaan liggen en op uiteenlopende manieren worden we vanaf de voeten tot onder het middel gekneed, opgerekt, gestretcht, en hoor ik in ieder geval allerlei vreemde spiergroepen en ligamenten losspringen. De dames schromen ook niet hun benen, borst en sterke armen te gebruiken om ons in de juiste positie te krijgen. Af en toe had ik het idee dat is ergens wat zou afscheuren. vervolgens waren rug en nek aan de beurt. Af en toe tegen de pijngrens aan werd het hele zaakje losgegooid (maar heerlijk was het wel!!!). Als laatste kwamen we terecht met het hoofd in de schoot van de dames (nog steeds op onze rug liggend dus!!!) en kwamen zowel nek en zelfs hoofd aan de beurt. Nog even moesten we recht overeind gaan zitten om rug en nek het laatste behandelingetje te laten ondergaan en klaar waren we. Voor eenieder die dit ooit leest: met schrijven over Thaise massage doen we dit fenomeen alsmede de dames tekort!!! Krijg je ooit de kans: zeker doen! We voelden ons als herboren.

Voldaan aanvaardden we de wandeling terug naar het hotel. Fem eet nog wat rijst met “crisped pork” onderweg. We liggen nu nog even bij het zwembad. Als voorbode van de reis met de nachttrein naar Bangkok. Het enige dat ik vandaag nog kan wensen is dat ik in de trein beter slaap.

Next stop: Khao San Road, Bangkok!!

Bijtijds kleden we ons aan en wandelen omstreeks 16.30 u. naar de weg om daar een opstap-taxi te nemen. De chauffeur vraagt 60 baht (te veel) vanwege het spitsuur, maar hij moet het met 40 baht doen. We zijn inderdaad door de drukte een half uur onderweg. Bij het station slaan we nog wat drinken en chips in voor in de trein waarna we nog wat tijd nemen om wat te eten (lekkere noodle-soep!). Om 17.45 u. stappen we aan boord van de trein en stipt om 18.00 u. verlaat deze het station. Doordat het nog een uurtje licht is kunnen we nog wat naar buiten kijken maar we hebben besloten lekker vroeg naar bed te gaan. We moeten tenslotte (wat ik begrijp van de “beddenopmaker” om 6.20 u. weer op! We nemen nog snel even wat boekjes door en dan: welterusten!!!

22/8/01

6.00 u. Eerder dan gepland worden we wakker gemaakt. Gelukkig kan ik constateren dat ik in ieder geval beter heb geslapen dan op de heenreis, ondanks een Thaise SMS-bitch die constant in de weer was met haar mobieltje in het slaapvertrek naast ons. Fem heeft er schijnbaar iets meer last van gehad dan ik. Nadat we uitgestapt zijn (precies op rijd gearriveerd) gaan we na een “bakkie” op zoek naar een bus. Even vragen levert succes op en “off we go”. Na een half uurtje komen we in de buurt van Khao San Road. Wel nog even zoeken maar snel gevonden. Even snel vinden we een Questhouse (heel primitief maar in ieder geval schoon dit “Chart Quest House”) dus hier moeten we het maar een nachtje mee doen.

Reeds na 10 minuten hebben we het programma voor morgen qua tijd al iets omgegooid: i.p.v. om 13.30 u. naar Kanchanaburi te vertrekken (v.a. Thonburry Station, aankomst 16.31 u.) besluiten we nogmaals vroeg uit de veren te gaan op donderdag en de trein te nemen van 7.35 u., aankomst 11.10 u. Zo “winnen” we eigenlijk een dag en er is nog zoveel te zien. Daar het nu nog vroeg is gaan we de route naar het station even verkennen om te zorgen dat we op tijd zijn morgen: lopend naar de rivier (Chao Phaya), per expressboot oversteken en we zijn er al. Lijkt een fluitje van een cent, we moeten er alleen even vroeg voor op. Terug aan de Khao San zijde kuieren we wat rond, gaan we lekker wat eten (Fish Meat Balls, very spicy voor Fem en Tom Ka Kai, rijst met een soort van kokossoep met kip voor mij) en daarna lekker op een terrasje om wat te drinken en (dit) te schrijven. Gezapig dagje dus, maar in Bangkok hebben we al zoveel gezien dat dit gewoon even een dagje is om te rusten, douchen e.d. voor de volgende stap: Kanchanaburi!

’s Middags verzint Hen ineens dat hij zijn haar wel wat korter wil.  Geen probleem hier, zoals al eerder geschreven: het stikt hier van de massage/kapsalons/beautysalons (waar je ook kunt eten en internetten!). We zoeken er één uit waar ze alleen haar en make-up doen. Hen gaat er keurig gekapt de deur uit, voor 100 baht zit het heel goed! (Aan mijn haar laat ik ze echter niet komen hoe graag ze ook zouden willen.) Na nog wat geshopt te hebben bij de vele kraampjes op Khao San Road, en weer wat gegeten te hebben bij de beste restaurants van Thailand: de gaarkeukens!, gaan we vroeg te bed. Hen kijkt beneden in de bar nog wat film en dan gaat ook voor hem het licht uit. Lakens over ons hoofd trekken kan hier niet, ze ontbreken simpelweg (net als de zwanenhals onder de gootsteen, de w.c.-bril, de stortbak en de handdoeken). Maar voor 1 nacht is het te doen.